Γιατί αυτός?

Ο άλλος χαμογελάει... ο άλλος την κάνει να αισθάνεται άνετη.... ο άλλος είναι πιο ψηλός.. ο άλλος είναι πιο όμορφος ... ο άλλος είναι μορφωμένος... ο άλλος την κάνει να γελάει.... ο άλλος την πηγαίνει ρομαντικές βόλτες... ο άλλος την διεκδικεί κάθε μέρα... ο άλλος την προσέχει... ο άλλος τις φέρνει πρωινό στο κρεβάτι... ο άλλος είναι αυθόρμητος... ο άλλος είναι αθλητικός... ο άλλος τα ξέρει όλα... ο άλλος κάνει τα πάντα για να την ευχαριστήσει.. ο άλλος είναι ευγενικός... ο άλλος την κρατάει από το χέρι όταν περπατάνε.... ο άλλος ζητά συγνώμη.... ο άλλος είναι κοινωνικός.. ο άλλος εκδηλώνει τα συναισθήματά του... ο άλλος ξέρει από κρασί και μαγειρεύει τα καλύτερα φαγητά... ο άλλος είναι φίλος της... ο άλλος την καταλαβαίνει.. ο άλλος ξέρει να την ικανοποιεί... ο άλλος την ταξιδεύει... ο άλλος την ποθεί... ο άλλος είναι εκνευριστικός... ο άλλος είναι ο φανταστικός μου ανταγωνιστής γιατί το παιχνίδι το έχω χάσει εδώ και καιρό.

Αν θες κάτι να πεις πες το και με ένα τραγούδι...

Σήμερα

Σήμερα θέλω όλο και πιο πολύ να χαθώ σε μέρη άγνωστα. Σε βουνά, σε δάση, κοντά σε ένα τζάκι, με άφθονο κρασί και εκλεκτή παρέα... Θέλω να φύγω... να ταξιδέψω... Να δω χιονισμένα τοπία... να γελάσω να ξεχαστώ...

Δραπέτη μη μασάς!!!

Μερικές φορές φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρω να κάνω αυτά που ονειρεύομαι. Ποτέ δεν έκανα κάτι για να ικανοποιήσω το όνειρό μου. Γιατί φοβάμαι... Δεν ξέρω σε τι είμαι καλός ίσως στο να κάνω τους άλλους να γελάνε κάτι που δεν φαίνεται μέσα από το μπλογκ μου.... Από το σχολείο λοιπόν είχα διάφορα στο μυαλό μου για το επάγγελμα που θα ακολουθούσα στο μέλλον. Στην αρχή ξετρελαμένος με το σούπερ μάρκετ ονειρευόμουν να γίνω ταμίας, να χτυπάω τα προϊόντα στο μηχάνημα με το λέιζερ που τόσο πολύ μου άρεσε, που ήθελα ένα τέτοιο για παιχνίδι. Αργότερα ήθελα να γίνω λογιστής και δικηγόρος αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ μιας και είχε πολλή ζήτηση στην τάξη και εγώ ήθελα να ξεχωρίζω. Πράγμα που έκανα με τις ζωγραφική μου, μου άρεσε να μου λένε δείξε μας τι ζωγράφισες και έγω άλλο που δεν ήθελα ανέβαινα στο βάθρο της τάξης να το δείξω. Όλη μου λέγαν θα γίνεις μεγάλος ζωγράφος εσύ και εγώ τους απαντούσα ότι η ζωγραφική είναι χόμπι και ήμουν μόλις στο δημοτικό. Από μικρός πίστευα πως επάγγελμα που δεν σου εξασφαλίζει ένα σίγουρο εισόδημα δεν είναι επάγγελμα. Άρα και η ασχολία με τις τέχνες ήταν χόμπι.. Η Μαρία μάθαινε πιάνο, ο Θανάσης ζωγραφική, ο Κωστάκης κιθάρα, η Ελπίδα είχε εξαιρετική φωνή τι ήταν αυτά; Χόμπι! Που θα εγκατέλειπαν μόλις ξεκινούσαν οι ξένες γλώσσες, τα δύσκολα μαθήματα και γενικότερα ο αγώνας προς την ¨"επιτυχία"! Μια επιτυχία που δεν ταίριαζε με τα παιδικά τους όνειρα. Μετά ήρθε ο κινηματογράφος Έβλεπα ταινίες και μετά πήγαινα στο δωμάτιο μου φορούσα σεντόνια, καπέλα, γραβάτες και παρίστανα τους αγαπημένους μου ρόλους! Μετά ήρθε μια περίοδος που με σημάδεψε και θα έλεγα αμαύρισε την ψυχή μου. Σ΄αυτή την περίοδο κλείστηκα στον εαυτό μου νομίζοντας πως θα "κλείσω" και το πρόβλημα που με ταλάντευε. Κλεισμένος στο δωμάτιο μου άκουγα μουσική κυρίως Queen, the cure, System Of A Down,Placebo, Morrissey,Mazzy Star, U2 και άλλα... Και ονειρευόμουν πως θα γίνω σπουδαίος μουσικός κάποτε... Η υποκριτική μου ξαναχτύπησε την πόρτα όταν παρακολούθησα για πρώτη φορά αρχαίο θέατρο! Και μετά τίποτα... δεν ήμουν σε θέση να ονειρεύομαι Μετά από εφτά χρόνια απομόνωσης επιστρέφω στην κοινωνική ζωή ή σκέτο ζωή... με τα μούτρα! Ρουφάω σαν σφουγγάρι, παρατηρώ της συμπεριφορές των συνομηλίκων μου, μαθαίνω από κοντά τη ζωή. Και θα έλεγε κανείς πως ήμουν από τους καλύτερους μαθητές της! Δυστυχώς όμως δεν γίνεται το ίδιο με το σχολείο. Οι επιδόσεις μειώνονται όλο και πιο πολύ όσο μαθητεύω στα θρανία της ζωής κάνοντας ταχύρρυθμα μαθήματα και ιδιαίτερα! Γνώρισα τον έρωτα και την φιλία και τα απόλαυσα και τα δύο. Στο δρόμο με βρίσκει και η εφηβεία, σπυράκια και ανασφάλεια ως προς την εμφάνιση μου. Δεν μάσησα πολύ και συνέχισα να μαθαίνω τη ζωή. Φτάνοντας ένα βήμα πριν τις Πανελλαδικές τρέχω σε γραφεία επαγγελματικού προσανατολισμού, κάνω τεστ, συζητώ και συζητώ και βγήκα του... καλλιτεχνικού και όχι του Μετσοβίου. Σε κάποια συζήτηση με τη σύμβουλο λέω θέλω να γίνω ηθοποιός. Μου λέει βγάλε πρώτα μια σχολή και μετά αυτό. Έφυγα, στο σπίτι μου συνάντησα την ίδια αντίδραση. Ηθοποιός;;;Μμμμ.. σιγά! Και με τη θα ζεις με αέρα;; Και είχαν όλοι δίκιο. Κάποια στιγμή σκέφτομαι ότι θέλω έναν στόχο για να με βοηθήσει στο διάβασμα, βρίσκω τα οικονομικά. Ήμουν όμως ένας άλλος άνθρωπος, είχα βαρεθεί τα μαθήματα, τα φροντιστήρια, δεν είχα την υπομονή να διαβάσω για να έχω τις παλιές υψηλές βαθμολογίες. Οι συμμαθητές μου ασχολούνταν με τα μαθηματικά και εγώ ανακάλυπτα την κοπάνα. Ήμουν όμως τυχερός γιατί ο καλός θεούλης δεν σε αφήνει έτσι.... Και τι κάνω τώρα; Πάντως δεν είμαι βοηθός παρατηρητή πουλιών όπως γράφω στο προφίλ μου.

Το κείμενο το ανακηρύσσω ως το καλύτερο κείμενο που έγραψα ποτέ!

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΛΛΑΝΤΑ?

Δεν είμαστε καλά (τελευταία) δεν έχουμε μυαλά (από πάντα?) και τα μυαλά στα μίξερ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν επηρεάστηκα από την οικονομική κρίση, την γρίπη των γουρουνιών, τις εκλογές, τις φωτιές, τις πλημμύρες... την πανσέληνο, την αλλαγή της εποχής κτλ κτλ

Είμαι στον κόσμο μου ....

ΤΑ ΙΔΙΑ

Τα έχω πάρει γιατί ο σκύλος έχει κατουρίσει τον τόπο!!! Από εκεί που κατουρούσε έξω και στην κουζίνα μόνο, τώρα δεν έχει αφήσει γωνία για γωνία ακατούριτη. Τον βάζω τιμωρία αλλά τίποτα... Σήμερα έχει γενέθλια μία φίλη μου και θα πάμε να την γιορτάσουμε! Τα νέα μου είναι τα ίδια δεν έχω κάτι να πω.... ούτε διάθεση να γράψω τίποτα πιο σοβαρό, απλά επισκέπτομαι τα Μπλογκς που παρακολουθώ και σχολιάζω της αναρτήσεις που με κάνουν γελάω.....

Tonight
Tonight, we're gonna taste a little, paradise
Rock you all night long, baby
All night long
Daylight
Daylight
I'll still be lookin' in your ebony eyes
And we'll go on and on and on

EΠ!

Ωπ!